Bini në dashuri kur të jeni gati, jo kur të keni nevojë për dashuri

  • 02 maj 2019 - 16:52
Bini në dashuri kur të jeni gati, jo kur të keni nevojë për dashuri

Në origjinën e saj semantike, fjala pasion paraqet vuajtje. Pathos, nga greqishtja dhe pasioni, nga latinishtja, do të thotë torturë. Në praktikë, ndjenja arrin të jetë më mizore se ky përkufizim.

Akti i rënies në dashuri mund të jetë një nga përvojat më të pabesueshme të përjetuara nga qeniet njerëzore, në qoftë se fundi është i lumtur, sigurisht. Ne ndiejmë një ndjesi unike, lumturia arrin kulmin, bota bëhet vendi më i përsosur dhe gjithçka duket e arritshme. Pas arritjes së kësaj gjendjeje, personi më i ndjeshëm humbet arsyen e tij dhe e lejon ndjenjën të marrë frenat e situatave.

“Nuk ka dallim midis një të urti dhe një budallai kur ata janë të dashuruar. (George Bernard Shaw)

Ata që janë thellësisht të dashuruar e njohin rrezikun e jetesës së ndjenjës. Ne jemi nostalgjik, të pambrojtur, të ekspozuar dhe të ndjeshëm. Ne e humbim ndjenjën e përbashkët të veprimit, nuk shqetësohemi për pasojat dhe kalojmë në vendimet e të tjerëve:

“Më tregoni një njeri që nuk është skllav i pasioneve të tij”. (Shakespeare).

Megjithatë, kur të gjitha zjarret dalin, ana negative e pasionit shfaqet kur në fund të magjepsjes, ekziston vetëm ndjenja që është e pandryshueshme dhe e lodhshme. Drummond në “Disturbance” ka shkruar: kur unë jam i dashuruar, nuk e di edhe nëse jam i gjallë ose i vdekur.

Arti imiton jetën. Dhe në pasionet e letërsisë nuk do të paraqitej ndryshe. Romeo dhe Juliet, Tristan dhe Isolde, Cleopatra dhe Marco Antonio, Paridi dhe Helena e Trojës, Ana Karenina dhe Vronsky, janë shembuj të personazheve të dashuruar me njëri-tjetrin, por që dëshira e tyre për të qenë së bashku përfundoi në mënyrë tragjike.

Rënia në dashuri është një paradoks i vërtetë. Ka nga ata që mbrojnë ndjenjën dhe ka nga ata që e krahasojnë atë me një helm të dhënë në doza homeopatike.

Për shembull, Graciliano Ramos e konsideroi pasionin një domosdoshmëri jetësore: “Unë jam shumë i zhvendosur nga natyra dhe nga profesioni. Më duket e tmerrshme të jetoj pa pasion.

Për Oscar Wilde, të qenit i dashuruar nxjerr një rrugë gabimesh: “Kur dikush është i dashuruar, ata fillojnë duke mashtruar vetveten dhe të tjerët. Është ajo që bota e quan romancë”(Oscar Wilde).

Voltaire mbronte ndjesinë si bazë të jetës, për atë pasioni përfaqësonte ekuilibrin midis së mirës dhe së keqes:

“Pasioni është një numër i iluzioneve që shërbejnë si një qetësues për shpirtin. Pasionet janë si stuhitë që tundin velat e anijeve duke i bërë ato të lundrojnë; herë të tjera ato mund t’i bëjnë ato të fundosen, por nëse nuk do të ishin, ata nuk do të kishin udhëtime, aventura, zbulime të reja”.

Megjithatë, meqenëse nuk kanë shpikur ende një xhaketë anti-pasion, unë sugjeroj që ju të zgjidhni pasionet tuaja me gishta. Bini në dashuri me dikë ndryshe. Dikë që kthehet për t’u pajtuar pas një debati, pavarësisht se kush ka të drejtë. Dikë që e di vlerën e një bisede të mirë, që pëlqen të lexojë dhe dëshiron të jetë pranë jush.

Dhe si Rachel Lindsay tha: “Mësoni të doni defektet dhe bini në dashuri me cilësitë”.

(Kosova Sot Online)