Ngjarje e vërtetë: Më ndihmoi ta mposht kancerin, por priti ta heq shaminë (3)

  • E.K /
  • 14 prill 2021 - 15:40
Ngjarje e vërtetë: Më ndihmoi ta mposht kancerin, por priti ta heq shaminë (3)

Me secilën thirrje apo porosi, dashuria ime po forcohej. Përfundimisht edhe vetes ia kam pranuar: e dashuroja çmendurisht. Pas shumë viteve në pritje u shfaq mashkulli që më ofron dashuri. Kanë kaluar disa javë, e më pas Tomori kishte vendosur të më vizitonte. Më thirri dhe më luti ta rezervojë dhomën në hotel sepse po vjen ta presim bashkë Vitin e Ri. - Nuk vjen në shprehje të vendoseni në hotel. Ftoje te ne, kemi mjaft hapësirë në shtëpi - nëna kishte dëshirë ta njihte.

Askush nuk e imagjinonte se një ditë para se të vinte ai do të përfundoja në spital. Kur ishte ofruar ajo ditë, m'u shfaqën ndjenja që zgjuan shqetësim te unë. - Sa romantike që është kjo! Shumica e çifteve jetojnë bashkë me vite, e nuk njihet sikur ju të dy - tha nëna. Po i gëzohej sinqerisht dashurisë sime. Tomori mezi po priste të më shihte. Shëndeti im nga ditë në ditë po përkeqësohej, kështu që përfundova në spital. Nëna e kishte ftuar në kafe dhe i kishte treguar gjithçka. I kishte thënë se pikërisht ai ishte arsye pse ajo po luftonte për jetën. - Dashuria bën çudinë, e ti me besimin dhe dashurinë tënde i ke dhënë shpresë për një të nesërme më të mirë dhe arsyeja pse ajo dëshiron të jetojë.

Hatri yt ajo po lufton për jetën sikur një luaneshë, ajo dëshiron ta mposhtë sëmundjen. - Përse nuk ma ka thënë? - Kishte frikë se do ta braktisësh - i kishte thënë nëna. Më kishte dhënë shpresë. Tomori kishte mbetur i shqetësuar,e kishte pyetur nënën se sa ishin gjasat për t'u shëruar dhe për t'i mbijetuar sëmundjes. - Për të sëmurit është me rëndësi është ta kuptojnë se nuk janë vetëm. Ajo që kanë nevojë është që njerëzit e dashur të mos ua kthejnë shpinën. Edhe mjekët e dinë se kjo është më me rendësi se sa vetë terapia - i kishte thënë nëna. 

Si kishte mundur se unë do ta braktis? Kur mundem ta shikoj? A guxoj vallë të shkoj në spital - pyeti ajo. Ishte qetësuar sadopak kur i kishte thënë se mundej ta vizitonte. Kur atë ditë pas shpinës së nënës dhe vëllait tim e vërejta një mashkull të panjohur, e kam ditur se ishte ai. Ashti i gjallë ishte shumë më tërheqës dhe ndihesha se kam gjetur dashurinë e jetës sime. Nuk mundi të përmbahej gjatë, por ato njëzet minuta sa kishte qëndruar pranë meje, kishte qëndruar skaj shtratit tim, aq sa ta dashuroj gjithë jetës. - Përse nuk më ke treguar - më pyeti. - Sepse kisha frikë se kjo magji do të ndalonte. Ishte ulur pranë meje, po më mbante për dorë dhe po më shikonte me shaminë në kokë.

E ula shikimin poshtë sepse nuk po mund t'i duroja shokut, pikëllimit në sytë e tij. - Je e bukur. Dua të të vizitoj sa më shpesh, do të dëshiroja që kjo midis nesh të vazhdojë. Do të jam pranë teje derisa të shërohesh - më befasoi. Një lot gëzimi u vërejt në syrin tim, e ai ma fshiu atë lot. Kjo ishte hera e parë që e ndjeva prekjen e tij dhe dëshiroja që gjithmonë të mbetet ashtu. Gjithçka përreth nesh ishte mbushur me emocione. Me bisht të syrit e shikova nënën time. Edhe ajo kishte mbetur e prekur me ato fjalë. Mashkulli që më kishte përqafuar në ëndrra ishte pranë meje. Sytë tanë përsëri u takuan dhe kam ndjerë një lidhje të fortë. Thjesht ne po shkëlqenim nga lumturia.

E kam të vështirë ta përshkruaj këtë me fjalë, se çfarë domethënie kishin këto takime me neve. Kur e kam dëgjuar zërin e tij, më hapej një jetë e re. As sëmundja ime më nuk ishte e tillë, nuk ishte e ashpër dhe e frikshme. Por kur Tomori ishte kthyer në qytetin e tij, përsëri më kishin lindur dyshime. - Sa i thjeshtë dhe modest që ishte. Kishte udhëtuar me qindra kilometra vetëm ta shohë vajzën e bukur nga fotografia, e në vend të saj kishte shikuar në mua. Kurrë më nuk do të kthehet - më në fund edhe mikut tim Petritit ia shpreha frikën time. Ende po e ndjeja prekjen e tij duke ma fshirë lotin nga faqja dhe po lutesha që kjo të përsëritej. Po e dëshiroja kaq shumë Tomorin, si asnjë tjetër mashkull më parë në jetën time. (vijon)  

(Kosova Sot Online)