Lexoni edhe:
Osmani shprehet pro zgjedhjeve: Kjo Qeveri s’do duhej të formohej fare
Spiunët e Millosheviqit nuk i dorëzojnë dosjet e krimit, po i shfrytëzojnë për fuqi
Njëzet vjet pasi regjimi autoritar i Sllobodan Millosheviq u shemb, spiunët e shërbimit të tij të sigurisë ende nuk kanë dorëzuar dosjet që do të hidhnin një dritë ne fund të tunelit për të gjitha krimet e tij.
Njëzet vjet më parë, më 5 tetor 2000, regjimi i përgjakshëm i Sllobodan Millosheviçit u shemb në më pak se dy javë.
Millosheviq ishte përpjekur të manipulonte zgjedhjet presidenciale në Serbi me 24 shtator 2000, por pa rezultat. Protestat e pandërprera popullore dhe largimet e anëtarëve të shumtë të rangut të lartë të institucionit të sigurisë së Millosheviqit i dhanë fund një dekade agonie si për patriarkun e kalbur Millosheviq, ashtu edhe për të gjithë serbët.
Si të gjitha vendet post-komuniste, për të ndërtuar një të ardhme të qëndrueshme demokratike, Serbia u detyrua të pajtohet me të kaluarën e saj autoritare me dekada.
Një shumicë e koalicionit që përmbysi Millosheviqin në vitin 2000 besonte se çmimi i nevojshëm për të paguar për një revolucion pa gjak ishte të linte në pushtet disa nga figurat kryesore të shërbimit të sigurimit të Millosheviqit, gjë që Millosheviq ishte skeptik në lidhje me figurat kryesore, arsyeja se ai dyshonte në aftësitë dhe manipulimet që ata mund t’ia bënin.
Një shumicë e dosjeve filloj të zhdukej, gjë që solli shkatërrimin e disa dosjeve të klasifikuara të shërbimit të sigurimit, por në anën tjetër Radomir Markoviq, kreu i saj, organizoi mbledhjen për vjedhjen e dokumenteve të panumërta të tjera që qeveria e Millosheviqit kishte lënë pas, por nuk ishin shkatërruar.
Qëllimi nuk ishte vetëm për të mbrojtur sekretet e errëta të autokracisë që po vdiste, por të ruajë këto dosje dhe t’i përdorë ato si një mjet për të shantazhuar një sukses të qeverive të reja demokratike.
Tashmë në shkurt 2001, prokurori publik kishte ngritur akuza kundër Markoviq dhe disa prej spiunëve kryesorë të Millosheviçit për dyfishim të paligjshëm të CD-ve që përmbajnë dosjet e liderëve të opozitës.
Përhapja e përmbajtjes së dokumenteve do të përbënte teknikisht një krim. Ajo që synohej si rregullore për të hapur dosjet e policisë sekrete de facto shërbeu si një instrument për t’i mbyllur ato, ndoshta përgjithmonë.
Dosjet u bënë aksione që u garantonin zotëruesve të tyre të paligjshëm aftësinë për të kontrolluar dhe shfrytëzuar ekonominë dhe politikën dhe pasuritë e pashtershme që ata tentonin të zhvatnin shtetin.
Vetëm dy persona nga shërbimi i sigurimit të Millosheviçit përfunduan në burg për krimet politike që regjimi bëri në vitet 1990. Pjesa tjetër jo vetëm që po jetojnë jetën e tyre pa u ndëshkuar, por në disa raste vazhdojnë të mbajnë frenat e pushtetit.
(Kosova Sot Online)
