Hipnoza elektorale: Kur ëndrrat votojnë në vend të fakteve

Nga Isuf Bajraktari

Një reflektim mbi premtimin, shpresën dhe përgjegjësinë politike

prag të çdo fushate zgjedhore, politika rikthehet në skenë si mjeshtre e fjalës, e premtimit dhe e shpresës. Ajo nuk kërkon vetëm votën e qytetarit; kërkon besimin e tij, emocionin e tij dhe, shpeshherë, dorëzimin e arsyes së tij para madhështisë së premtimeve. Kështu, zgjedhjet nuk shndërrohen vetëm në garë programesh, por në garë narrativesh, ku secili pretendon se zotëron çelësin e së ardhmes. Në këtë garë, faktet shpesh humbin peshën e tyre përballë ëndrrave. Realiteti i përditshëm, me vështirësitë, kufizimet dhe sfidat e veta, zëvendësohet nga vizione të ndërtuara me kujdes për të ushqyer pritjet kolektive. Politika nuk flet më për atë që është e mundur, por për atë që tingëllon e dëshirueshme. Dhe pikërisht aty fillon rreziku. Shoqëria jonë nuk jeton vetëm me atë që është, por edhe me atë që shpreson të bëhet. Pikërisht këtu qëndron fuqia e ligjërimit politik. Ai merr dëshirat e qytetarëve dhe i shndërron ato në narrativë.

Ai zbukuron kufizimet me vizione, i vesh pritjet me shpresë dhe krijon kopshte simbolike ku lulëzojnë premtimet e së nesërmes. Por ekziston një kufi i hollë ndërmjet shpresës dhe iluzionit. Kur politika fillon të premtojë më shumë sesa mund të realizojë, rrezikon të shndërrohet në një formë hipnoze kolektive. Qytetari ftohet të besojë se e pamundura është pranë, se çdo problem ka një zgjidhje të shpejtë dhe se çdo ëndërr mund të materializohet menjëherë. Në atë çast, gjykimi kritik fillon të zbehet, ndërsa pritja zë vendin e analizës. Megjithatë, historia është mësuesja më e mirë e maturisë politike. Mjafton të krahasojmë ëndrrat e Kosovës së para dy dekadave me realitetin e sotëm. Shumë aspirata janë realizuar, disa kanë mbetur rrugës, ndërsa të tjera janë transformuar nga vetë rrjedha e kohës. Po kështu, edhe premtimet e sotme duhet të maten jo vetëm me madhështinë e dëshirës, por edhe me mundësinë reale të realizimit. Një program politik nuk fiton vlerë nga bukuria e fjalëve, por nga aftësia për t'i shndërruar ato në vepra. Besimi qytetar nuk ndërtohet mbi iluzione afatshkurtra, por mbi seriozitetin, përgjegjësinë dhe realizmin e vizionit politik. Një komb nuk ndërtohet mbi iluzione, por mbi të vërteta, sado të vështira qofshin ato. Një demokraci nuk forcohet nga qytetarë të magjepsur, por nga qytetarë të vetëdijshëm. Prandaj, detyra e politikës nuk është të prodhojë ëndrra pa kufi, por të ndërtojë besim mbi themelin e së mundshmes. Ndërsa detyra e qytetarit nuk është të dorëzohet para retorikës së bukur, por të pyesë, të gjykojë dhe të kërkojë llogari. Sepse historia nuk i kujton ata që premtuan më shumë. Historia i kujton ata që realizuan atë që premtuan.

Shkrimet në këtë rubrikë nuk shprehin qëndrimet e gazetës "Kosova Sot Online".