Zbardhen detaje mbi ekzistimin e diskutimeve në qarqe amerikane për sanksione ndaj zyrtarëve të Qeverisë Kurti

Shkruan: ANALISTI-Qani Shabani

Deklaratat e fundit të Vjosa Osmani mbi ekzistimin e diskutimeve në qarqe amerikane dhe perëndimore për sanksione ndaj zyrtarëve të Qeverisë së Albin Kurti kanë të bëjnë jo vetëm me aspektin diplomatik, por mbi të gjitha me atë institucional: A ka vepruar në kohë Presidenca, apo ka zgjedhur heshtjen në një moment kritik për shtetin?

Lexoni edhe:

Opozita e ndarë dhe e pakonsoliduar është e pafuqishme për t’ia rrezikuar fitoren Albin Kurtit

-Sipas vetë deklarimeve të Vjosa Osmanit, janë përmendur “emra e mbiemra” të zyrtarëve të Lëvizja Vetëvendosje dhe janë diskutuar pasoja që mund të preknin drejtpërdrejt edhe Republikën e Kosovës në raport me Shtetet e Bashkuara të Amerikës dhe partnerët perëndimorë. Në një kontekst të tillë, heshtja e gjatë e Presidencës nuk mund të trajtohet si detaj protokollar apo kujdes diplomatik rutinë. Ajo shndërrohet në çështje të drejtpërdrejtë të përgjegjësisë shtetërore, transparencës institucionale dhe llogaridhënies qytetare.

Në çdo sistem demokratik funksional, paralajmërimet për përkeqësim serioz të raporteve me aleatin kryesor strategjik nuk mbahen të mbyllura brenda rrethit të ngushtë institucional. Ato kërkojnë alarm politik, koordinim ndërinstitucional dhe informim të opinionit publik në kohë reale. Pikërisht këtu lind kritika kryesore ndaj rolit të presidentes: pse këto sinjale nuk u shndërruan në debat publik apo institucional kur rreziku ishte në zhvillim, e jo pasi ai u bë pjesë e narrativës politike?

Mungesa e këtij reagimi në kohë krijon dyshime të arsyeshme për mënyrën se si është menaxhuar informacioni i ndjeshëm shtetëror. Nëse një presidente është në dijeni të diskutimeve për sanksione ndaj zyrtarëve të lartë të shtetit, mosreagimi në kohë dhe publik nuk është neutralitet – është zgjedhje politike me pasoja potencialisht të rrezikshme institucionale dhe shtetërore.

Edhe më problematike bëhet kontradikta e brendshme në vetë deklaratat e Osmanit: ajo thotë se i ka konsideruar veprimet e Qeverisë si “legjitime”, por njëkohësisht pranon se mënyra e zbatimit ka qenë e pakoordinuar dhe ka shkaktuar tensione serioze me aleatët. Kjo e vendos Presidencën në një pozicion të dyfishtë: mbështetje publike në fazën e vendimmarrjes dhe distancim pas shfaqjes së pasojave.

Ky dualitet nuk është vetëm çështje narrative politike; është çështje përgjegjësie. Sepse një presidente nuk matet me deklarata të vonshme, por me aftësinë për të parandaluar rrezikun shtetëror, si në rafshin politik, diplomatik dhe të sigurisë kombëtare. Në rastin konkret, mungesa e paralajmërimit publik dhe moskërkesa për koordinim të brendshëm politik ngre pyetjen nëse Presidenca ka qenë e vonuar në veprim diplomatik apo kemi të bëjmë me një pasivitet të qëllimshëm institucional.

Në këtë sfond, lind edhe një dimension tjetër i debatit: momenti kur këto deklarata bëhen publike. Shpërndarja e tyre në një periudhë të ndjeshme politike parazgjedhore krijon perceptimin se informacioni i mbajtur më herët është aktivizuar në një kohë politikisht “të përshtatshme” nga ana e presidentes Osmani.

Nëse kjo qasje ka qenë e qëllimshme, atëherë nuk kemi të bëjmë vetëm me vonesë dhe me menaxhim selektiv të informacionit shtetëror, por edhe me përdorim të tij në funksion të pozicionimit politik presidencial. Dhe kjo është thelbi i kritikës: përdorimi i një çështjeje kaq të ndjeshme si raporti me SHBA-të dhe diskutimet për sanksione, jo si instrument parandalues, por si element ndikimi në opinionin publik.

Prandaj, pyetja që mbetet e hapur është e pashmangshme: a përfaqëson heshtja e Vjosa Osmanit një dështim institucional në menaxhimin e një krize serioze me aleatët strategjikë, apo një strategji të kalkuluar politike që ka lejuar zhvillimin e krizës deri në momentin kur ajo mund të shfrytëzohet për ripozicionim politik?

Shkrimet në këtë rubrikë nuk shprehin qëndrimet e gazetës "Kosova Sot Online".