Kriza e përhershme Kosovë–Serbi nuk do të tolerohet më si pjesë e ‘status quo-së ballkanike’

Shkruan: ANALISTI-Isuf Bajraktari

Kur Uashingtoni flet shkurt dhe pa shumë zbukurime diplomatike, zakonisht do të thotë se durimi ka mbaruar. Deklarata e fundit e përfaqësueses amerikane në OKB nuk ishte as rastësi dhe as formulë protokollare. Ajo ishte një sinjal i fortë politik se kriza e përhershme Kosovë–Serbi nuk do të tolerohet më si pjesë e “status quo-së ballkanike”.

Lexoni edhe:

Zeqa: Vjosa pasi dështoi në partneritet me Kurtin, vendosi të fillojë një pazar të ri politik me Abdixhikun

-Ky mesazh i drejtpërdrejtë godet dy adresa njëkohësisht: Beogradin si burim të tensioneve të qëllimshme dhe Prishtinën si shtet që pritet të tregojë pjekuri maksimale politike në një moment vendimtar. Prej vitesh, Aleksandër Vuçiq ka ndërtuar pushtetin e tij mbi një formulë të rrezikshme politike: jashtë Serbisë shitet si partner i Perëndimit, ndërsa brenda vendit dhe në rajon ushqen nacionalizëm, frikë dhe viktimizim. Veriu i Kosovës është shndërruar në mjet politik për të ruajtur këtë ekuilibër artificial krize, jo sepse Vuçiq kërkon zgjidhje, por sepse tensioni i kontrolluar i shërben pushtetit të tij. Për një kohë të gjatë, Perëndimi e ka toleruar këtë sjellje, duke e parë Vuçiqin si figurë të domosdoshme për “stabilitetin” rajonal.

Por sot kjo qasje po shfaqet për atë që është: manipulim politik dhe sabotim i qëllimshëm i stabilitetit. Mesazhi nga Uashingtoni e bën të qartë se loja e dyfishtë e Beogradit nuk po kalon më pa kosto. Serbia nuk mund të flasë për dialog dhe paqe, ndërsa njëkohësisht nxit tension, frikë dhe destabilizim në terren. Vuçiqi po e shpenzon me shpejtësi kapitalin diplomatik që ka ndërtuar me vite dhe po e çon vendin drejt një izolimi gradual politik. Kredibiliteti ndërkombëtar nuk është i pafund, dhe SHBA po e bën të qartë se Serbia po i afrohet kufirit të tij.

Megjithatë, deklarata amerikane nuk e përjashton as Prishtinën nga përgjegjësia. Për kryeministrin Albin Kurti, ky mesazh është një thirrje për reflektim dhe pjekuri politike. E drejta është në anën e Kosovës, por mënyra se si ajo menaxhohet në arenën ndërkombëtare është po aq e rëndësishme sa vetë përmbajtja e saj. Aleatët strategjikë nuk kërkojnë nga Kosova të heqë dorë nga parimet e saj, por presin maturi, koordinim dhe gjakftohtësi politike. Retorika e ashpër dhe përplasjet simbolike mund të prodhojnë kapital të përkohshëm politik brenda vendit, por shpesh e dobësojnë pozitën ndërkombëtare të shtetit dhe krijojnë tensione të panevojshme me partnerët.

Diplomacia nuk është garë nervash, por lojë e matur dhe e llogaritur. Kosova nuk fiton pikë duke u dukur e padëgjueshme, por duke u dëshmuar si partnere serioze, e përgjegjshme dhe e parashikueshme në veprimet e saj. Paradoksalisht, sjellja destruktive e Vuçiqit i hap Kosovës një shans të madh politik.

Nëse Prishtina arrin të paraqitet si palë racionale, stabile dhe e përkushtuar ndaj dialogut dhe paqes, ajo mund të fitojë terren diplomatik pikërisht në momentin kur Serbia po e humb atë. Kjo kërkon më pak zhurmë të brendshme politike, më shumë unitet institucional dhe disiplinë në komunikim publik. Një shtet serioz ndërtohet me strategji afatgjata, jo me reagime impulsive të përditshme.

Mesazhi nga Uashingtoni është i qartë dhe i ftohtë: loja ka mbaruar. Vuçiqi po ekspozohet gjithnjë e më shumë si faktor destabiliteti, ndërsa Kosova përballet me zgjedhjen mes pjekurisë shtetërore dhe vetëdëmtimit politik. Në diplomaci, nuk fitojnë ata që flasin më fort, por ata që dinë kur të flasin

Shkrimet në këtë rubrikë nuk shprehin qëndrimet e gazetës "Kosova Sot Online".